Ik red me wel

Ben jij iemand die altijd de schouders eronder zet? Die gewend is om te dragen, te regelen en problemen zelf te fiksen? “Ik red me wel,” is een zin die waarschijnlijk vaak door je hoofd schiet. Je bent van vele markten thuis: als er geverfd moet worden pak je de kwast, en als er iets opgehangen moet worden zet je zelf de boor in de muur. Het getuigt van enorme veerkracht en zelfstandigheid. Maar eerlijk is eerlijk: soms is het ook ontzettend alleen en vermoeiend.

Moeite met hulp vragen

Lange tijd was ik precies zo. Ik had altijd het gevoel dat ik alles in mijn eentje moest oplossen. Als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, kwam dat voort uit een diepe, innerlijke boosheid. Ik ben nu 62 en groeide op in een heel andere tijd. Een tijd waarin er simpelweg niet gesproken werd over de nare dingen die je overkwamen. Men zag het niet, of keek weg. Omdat er geen ruimte was voor mijn pijn en ik er niet over wilde of kon praten, trok ik een logische conclusie: ik moet het allemaal alleen doen. Ik sloot me af, stroopte mijn mouwen op en loste ‘alles’ zelf op.

Het is een overlevingsmechanisme dat een hele generatie feilloos zal herkennen.

De illusie van ‘alles alleen moeten doen’

Alles zelf willen oplossen is zelden een bewuste, ontspannen keuze. Het ontstaat vaak vroeger in het leven, wanneer je je onbegrepen, niet gehoord of onveilig voelt. Uit pure zelfbescherming bouw je een muurtje om je heen. Die innerlijke boosheid wordt je schild. Je besluit: als niemand mij ziet of helpt, dan doe ik het zelf wel. Ik red me wel.

Dat schild maakt je onafhankelijk en praktisch heel handig, maar emotioneel en spiritueel zet het je op een gegeven moment klem. Want als je nu vastloopt in je gedachten of tegen een zwaar levensthema aanloopt, draai je in cirkels. Je ratio probeert een uitweg te boren, maar de antwoorden liggen op een diepere laag: in je energie, je gevoel en in het durven toelaten van de ander.

Juist dán is het geen teken van zwakte, maar van enorme moed en spirituele groei om je schild te laten zakken en te zeggen: “Ik weet het even niet meer. Kijk je met me mee?”

Ruimte voor verlichting

In mijn dagelijkse werk als medium en spiritueel begeleider zie ik zo ongeveer alle levensvragen voorbij komen. En weet je wat me telkens weer raakt? De enorme fysieke en mentale opluchting die ontstaat op het moment dat zo’n ‘harde werker’ de controle durft los te laten en hulp accepteert. Het moment dat de oude boosheid mag smelten en er eindelijk ruimte komt voor de zachtheid en erkenning die je vroeger zo hebt gemist.

Als medium stem ik haarscherp af op jouw energie en persoonlijkheid. Ik kijk zonder oordeel met je mee over die drempel waar je nu voor staat. Soms hoef je namelijk helemaal niet uren te praten of oude trauma’s volledig uit te diepen; een spiritueel inzicht kan net dat zetje geven waardoor de energie weer gaat stromen en jouw pad voor de komende periode weer helder wordt.

Waarom zou je in je eentje blijven tobben, als de antwoorden er al zijn?

Neem de eerste, kleine stap

Hulp toelaten hoeft niet meteen groots of ingewikkeld te zijn. Je hoeft niet direct je hele levensverhaal op tafel te leggen als je dat nog spannend vindt. Je mag klein beginnen. Gewoon, met één specifieke kwestie die je bezighoudt.

Loop jij momenteel ergens tegenaan en ben je klaar om het jezelf een stukje gemakkelijker te maken? Om de boor even neer te leggen, je schild te laten zakken en te voelen dat je gedragen mag worden? Leg je vraag of vragen gerust eens aan me voor. Je hoeft het echt niet meer alleen te doen.

Zit je met een prangende levensvraag?
Via mijn webshop ontdek je vele opties om hulp te vragen en te krijgen. Ik stem met liefde voor je af op het antwoord dat jij nu nodig hebt.


Tineke avatar

Geschreven door

Lees ook

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

0 reacties
Inhoud