Het startschot van een bijzonder avontuur
Op 7 september was het dan eindelijk zover. Bepakt, bezakt en vol gezonde spanning zaten we bij de gate te wachten. Spanje, here we come! De reis naar het startpunt was begonnen: eerst vliegen naar Barcelona, daar overstappen naar Santiago de Compostela, en tot slot met de bus door naar Lugo. De officiële camino van Sarria naar Santiago is zo’n 114 kilometer, maar als pelgrim weet je dat de werkelijke afstand altijd langer is. Elke meter van en naar een herberg of restaurant telt immers mee. Het werd uiteindelijk 133.13 km. Buen camino!
De start verliep voorspoedig, al begon 8 september met een flinke tegenvaller. Ik werd helaas heel vroeg in de ochtend doodziek wakker, wat me direct in gewicht lichter maakte. Gelukkig liet ik de moed niet zakken. We reisden door van Lugo naar Sarria en zochten onze gereserveerde albergue op. Wat een verlichting: de herbergen bleken ontzettend schoon en netjes te zijn.
Als kersverse coeliakie-patiënt, ik moet sinds april strikt glutenvrij eten, keek ik vooraf best een beetje op tegen de Spaanse keuken. Is het wel zo goed verzorgd als men beweert? Wat was het een aangename verrassing dat luchtvaartmaatschappij Vueling onderweg al volop glutenvrije opties had! Ook het restaurant in Lugo scoorde hiermee punten.
Sarria bleek later helaas een grotere uitdaging. Het was daar juist die dag een feestdag, waardoor de meeste eetgelegenheden en winkels waren gesloten. Het restaurant waar we uiteindelijk lunchten had niets glutenvrij op de kaart. Voor mij alleen een glas drinken, niets meer.
Gelukkig was ik goed voorbereid en later in de herberg genoot ik simpel, maar tevreden, van een meegenomen glutenvrije bamisoep van de Albert Heijn.
Een video van onze reis vind je aan het einde van deze pagina, natuurlijk ga je eerst verder lezen 🙂
Het verzamelen van de verplichte twee stempels per dag in ons pelgrimspaspoort om straks de Compostela te krijgen, was vanaf het begin overigens geen enkele moeite. Overal op de camino stonden de stempelkussens al klaar. Terwijl de regen zachtjes tegen de ramen tikte, hielden we de moed erin met de bekende pelgrimsgedachte: wat nu valt, valt morgen tenminste niet. We gingen op tijd slapen. Morgen, met zonsopkomst, zou de Camino écht beginnen.
De eerste stappen op de Camino
Op 9 september ging de wekker vroeg. Het werd een pittige maar prachtige eerste wandeldag van ongeveer 22 kilometer, die ons van de herberg in Sarria naar Portomarin bracht. Het Spaanse weer liet zich van zijn beste kant zien. Het warmde zo snel op dat de afritsbroeken al gauw werden getransformeerd in korte broeken. De voorspellingen lieten zien dat de temperatuur de komende dagen flink zou gaan oplopen, dus we waren gewaarschuwd.
Wat was het fijn om weer in deze magische omgeving te zijn; Portomarin is en blijft een prachtige plek. De dag eindigde culinair in ieder geval een stuk beter dan gisteren: ‘s avonds kon ik heerlijk glutenvrij eten in een lokaal restaurant. Het fruit dat we op de markt kochten als toetje was helaas niet allemaal even vers, maar dat mocht de pret niet drukken.
Natuurlijk voelden we na die eerste 22 kilometer alle vier onze spieren en gewrichten. We hoopten op een goede nachtrust om de volgende ochtend weer fris en fruitig op te kunnen staan. Al werd dat nog wel een klein avontuur op zich: deze nieuwe herberg had een zaal met maar liefst 130 bedden! Een flink contrast met de rustige nachten hiervoor, toen we eerst een kamer voor ons vieren hadden en daarna met slechts vijf personen op een zaal lagen. Gelukkig gold ook hier de gouden regel: om half 11 moet het stil zijn. En dat was het ook!
Van Portomarin naar Palas de Rei
Na een goede nachtrust stonden we op 10 september vroeg op voor de etappe van Portomarin naar Palas de Rei. Het werd een ontzettend lange en uitdagende camino van 27 kilometer.
Het pad voerde ons door prachtige natuur, met flinke stijgingen en dalingen die het uiterste van onze benen vroegen. Gelukkig werden we beloond met de echte, unieke Camino-sfeer. We wandelden in de volle zon en warmte, omringd door pelgrims uit de hele wereld. Het leverde prachtige gesprekken en vooral heel veel gezelligheid op.
Natuurlijk zorgden we goed voor onszelf: we stopten regelmatig om ons lichaam de nodige rust te gunnen en de innerlijke mens te versterken. Na aankomst was het devies helder: allemaal onder de douche, lekker eten en daarna op tijd gaan slapen om op te laden voor morgen.
De grens bereikt: luisteren naar mijn lijf
De etappe op 11 september werd een confrontatie met mezelf. We liepen weer een flinke 27 kilometer, en eerlijk? Ik zat er op een gegeven moment helemaal doorheen. Tijdens het wandelen drong het pas echt goed tot me door hoe erg mijn lichaam me de afgelopen tijd in de steek heeft gelaten. Sinds de diagnose coeliakie mag ik geen kruimel gluten meer hebben; ik word er simpelweg doodziek van. Hoewel de darmen er tot wel twee jaar over kunnen doen om volledig te herstellen, werd ik onderweg gelukkig wel goed verzorgd. Zo regelde de herberg ‘s ochtends een zalig glutenvrij ontbijt en vond ik ‘s middags, ergens in the middle of nowhere, zelfs een glutenvrije lunch.
Maar de realiteit bleef dat mijn energieniveau door het herstel nog lang niet optimaal is. Mijn rugzak van slechts 5 kilo voelde gaandeweg loodzwaar en mijn hele lijf deed zo ontzettend zeer. Het ging niet meer. In overleg met mijn medepelgrims nam ik een dapper besluit: ik vroeg een pensionhouder onderweg om een taxi te bellen. De laatste 45 minuten van de wandeling moest ik opgeven. Of nou ja, opgeven… ik koos er bewust voor om te luisteren naar mijn lijf. Voor slechts vijf euro werden we het laatste stukje naar de herberg in Arzúa gebracht. Het werd een erg gezellige rit.
En ondanks die zware strijd was het een geweldig mooie, warme dag vol prachtige plekken. Gerja had de avond ervoor besloten een rustdag te nemen, en met de bus naar Arzúa te gaan. Ze had in de herberg al onze bedden opgemaakt en heeft verder goed kunnen uitrusten.
Morgen? Nieuwe ronden, nieuwe kansen!
De warmte en saamhorigheid van de Camino
Onze positieve instelling wierp op 12 september direct zijn vruchten af. Begrijp me niet verkeerd: het was niet zo dat ik ineens geen pijntjes meer had, maar vandaag was het prima te doen! De sfeer in de groep zat er goed in en het Spaanse weer deed er nog een schepje bovenop. Op het warmste punt van de dag tikte de thermometer maar liefst 33 graden aan.
Het werd een schitterende tocht, die vooral in het teken stond van de bijzondere verbindingen die je op de Camino maakt. We kwamen continu bekende gezichten tegen; mensen met wie we de afgelopen dagen al vaker hadden gelopen en gesproken. De saamhorigheid was voelbaar: we kregen een halve appel aangeboden van een vriendelijke Zuid-Koreaanse man, maakten weer een praatje met de bewonderenswaardige 80-jarige dame uit Rome, en zagen ‘meneer de Kapelaan’ ook weer voorbijwandelen. Weer prachtige stempels rijker zochten we na een goede maaltijd op tijd ons bed op. De finish was nu écht heel dichtbij.
Lachen, dansen en de ultieme overwinning
De allerlaatste wandeldag op 13 september vanaf O Pedrouzo werd een aaneenschakeling van vrolijkheid. De toon werd al vroeg in de ochtend gezet. Na het aankleden kwamen Bettie en ik erachter dat we per ongeluk vrijwel exact dezelfde outfit hadden uitgekozen. We besloten de humor er direct van in te zien en brachten de rest van de dag vrolijk door als het ultieme ‘ANWB-koppel’. Tijdens het ontbijt hoorden we dat een Engelse dame die dag jarig was. Zonder twijfel zetten we massaal Happy Birthday in, wat enorm werd gewaardeerd.
Die positieve energie droegen we de rest van de dag met ons mee. Toen we later op de dag een terras naderden en daar de klanken van Staying Alive hoorden, gebeurde er iets magisch. Hoewel onze benen loodzwaar waren en we eigenlijk echt niet meer konden, gooiden we alle schroom van ons af. We kwamen luid zingend en dansend het terras op gelopen, waarmee we de hele menigte direct enthousiast kregen. Dat bleek niet de laatste dans van de dag: na het eten kregen Bianca en Bettie het letterlijk en figuurlijk op hun heupen, begeleid door het enthousiaste geklap van de andere aanwezigen. Jaja, die Nederlanders weten wel hoe ze een feestje moeten vieren!
Plaza del Obradoiro
En toen was daar het moment waar we al die kilometers naartoe hadden geleefd. Om exact 14.55 uur naderden we dan eindelijk het indrukwekkende plein voor de kathedraal: Plaza del Obradoiro. De energie op het plein was overweldigend. We hoorden later dat er alleen al op deze dag maar liefst 2912 geregistreerde pelgrims Santiago binnenkwamen.
Hoewel dit inmiddels mijn vijfde keer was dat ik hier als pelgrim stond, kwam de ontlading ditmaal harder aan dan ooit tevoren. Ik was emotioneler dan ik ooit had meegemaakt. Het is simpelweg niet in woorden te beschrijven wat er op dat moment met me gebeurde.
Na alle strijd met mijn gezondheid, de strikte glutenvrije zoektochten, de energietekorten door mijn herstellende darmen en die ‘loodzware’ rugzak, voelde het bereiken van dit plein als de ultieme overwinning op mijn eigen lichaam. De tranen liepen over mijn wangen toen ik de kathedraal recht in de ogen keek: we hadden het simpelweg geflikt.
Nadat we waren bijgekomen van alle emoties en onze fotomomenten hadden gepakt, liep Gerja alvast naar de herberg en ik liep met Bettie en Bianca naar het registratiekantoor, waar we de Compostela in ontvangst namen.
Als absolute kers op de taart sloten we de dag af in een restaurant dat volledig glutenvrij was. Wat een ongelooflijke luxe en opluchting; ik was intens gelukkig en kon zonder zorgen genieten van elke hap.
De ontknoping in Santiago de Compostela
De ochtend van 14 september – onze allerlaatste dag in Santiago – begon helaas met een flinke krabber. Ik had wat jeuk op mijn arm tijdens het ontbijt op een terras, en terwijl ik er wat achteloos overheen wreef, zag ik rode bultjes. Al vrij snel werden deze groter en werden ze over mijn hele lijf. Het vermoeden van bedwantsen kwam in ons op, en dat werd later door mijn eigen huisarts bevestigd. Geen pretje, maar we lieten ons er niet door uit het veld slaan. Nadat ik de herberg direct op de hoogte had gesteld, zijn we snel naar de lokale apotheek gegaan aan de overkant voor allergietabletten, om de intense jeuk wat te laten verminderen.
Gelukkig maakte de rest van de dag alles goed. Het hoogtepunt was het bijwonen van een pelgrimsmis in de kathedraal, een moment van pure bezinning na alle geleverde inspanningen.
De rest van de middag stond in het teken van nagenieten: we struinden door de sfeervolle straatjes om te winkelen en genoten van een heerlijke lunch. Met een felle zon, wederom een strakblauwe lucht en de thermometer op een tropische 32 graden was het vooral een kwestie van heel veel drinken om gehydrateerd te blijven. Aan het einde van de dag namen we de bus naar onze laatste herberg in de buurt van het vliegveld.
Naar huis
Op 15 september vlogen we weer terug naar huis. Onze benen zijn moe, de spieren hebben protest aangetekend en mijn darmen hebben een flinke beproeving doorstaan. Maar wat we vooral meenemen in onze bagage, is een rugzak die tot de nok toe gevuld is met de meest bijzondere, onvergetelijke herinneringen. Het avontuur is compleet.
Het werd uiteindelijk 133.13 km als som van de 5 wandeldagen, en de hele reis, van mijn voordeur terug naar voordeur 155,99 km en dat zijn 225.465 stappen!
Een speciaal woord van dank aan mijn medepelgrims:
- Bettie, voor het legendarische ‘ANWB-koppel’-moment, je treffende gedichten en je fantastische energie op de heupen.
- Bianca, voor het meedansen tot de laatste meters, dat je voor de tweede keer met mij meeging en je heerlijke humor onderweg.
- Gerja, omdat de Camino voor iedereen een heel eigen, persoonlijke uitdaging is. Respect voor de manier waarop jij je eigen grenzen hebt opgezocht en bent blijven meebewegen met de groep.
Meiden, bedankt voor jullie begrip rondom mijn glutenvrije zoektochten en het samen bereiken van die finish. We hebben allemaal onze eigen meters gemaakt en onze eigen strijd geleverd, en het resultaat is dat we er wel sámen stonden op dat prachtige plein!
Geef een reactie