Inmiddels werk ik ruim 21 jaar als professioneel medium en paragnost. Ik vermoed dat bijna alle vragen wel eens voorbij zijn gekomen, maar soms gebeurt er iets wat zelfs mij nog verrast. Zo ook in april ’26. Een ervaring met een schaduw op de dodenweg.
Ik werd gebeld met de vraag of ik naar het huis van een onlangs overleden man wilde komen. De familie zocht antwoorden en hoopte op een stukje rust. Natuurlijk stemde ik toe. Ik weet hoe waardevol zulke sessies kunnen zijn bij het verwerken van rouw.
Een onheilspellend gevoel op de dodenweg
Op de afgesproken ochtend vertrok ik vroeg. Mijn route naar het noorden voerde me over de N34, die in de volksmond ook wel de dodenweg wordt genoemd. Het is een naam die altijd tot de verbeelding spreekt, maar ik rijd er nuchter overheen met de radio aan. Toch voel ik me niet helemaal mezelf. Er hangt iets onbestemds en onheilspellends in de lucht.
Plotseling komt er vanuit het niets een stationwagen achter me rijden. Hij haalt me in op een punt waar het eigenlijk net niet kan. Tegenliggers knipperen wild met hun lichten en voor mij moet de wagen vol op de rem, omdat hij achter een rij auto’s aansluit die langzamer achter een vrachtwagen rijden.
Dan gebeurt het: Ik pak mijn stuur steviger vast, buig me naar voren en lach hard, met een rauwe, gemene stem, die totaal niet van mij is: HA HA HA! Ik schrik me wezenloos. Dit ben ik niet. Wat is dit?
Meteen besef ik: Het is de overleden man, die energetisch al bij me is aangehaakt. Hoewel ik gewend ben aan contact met overledenen, is deze fysieke overname nieuw en absoluut niet prettig voor me. Ik maak direct contact met hem, gebied hem te vertrekken en herstel mijn eigen energieveld.
De sessie: “Precies Tinus”
Bij aankomst word ik warm ontvangen met koffie. Ik stem me af op de energie van de man, laten we hem Tinus noemen. Meteen voel ik weer diezelfde zwaarte, gepaard met fysieke pijnen en misselijkheid. “Dat klopt”, bevestigt de familie, “dat hoorde allemaal bij Tinus”.
Tinus begint te vertellen over zijn leven, inclusief leeftijden en gebeurtenissen, maar plotseling stopt de informatiestroom. Het wordt blanco. De familie verbaast zich niet. Dit was precies hoe hij was tijdens zijn leven: grillig en soms compleet afwezig. Alsof hij twee persoonlijkheden had.
Wanneer ik vertel over mijn bizarre ervaring in de auto, moeten ze lachen. Die agressieve lach bij het zien van iemand die risicovol te hard rijdt en het maar net goed gaat? Dat was Tinus ten voeten uit. Hij hield zelf ook van gas geven.
De omslag op de begraafplaats
Ik krijg weer contact met Tinus en krijg door dat hij vijf jaar geleden, na een bezoek aan een begraafplaats, snel bergafwaarts was gegaan. De familie knikt direct. Vanaf dat moment was hij zichzelf helemaal niet meer, vertelden ze. Hij was altijd al gevoelig voor verslavingen, maar sindsdien vertoonde hij onverklaarbaar en vreemd gedrag.
De conclusie was voor mij inmiddels duidelijk: Tinus had een auraklever, een energetische parasiet.
Wat is een auraklever
Een auraklever (of energetische parasiet) is een entiteit die zich vastzet in het energieveld van een levend persoon. Dit gebeurt vaak op momenten van grote emotionele kwetsbaarheid, trauma, of overmatig middelengebruik, precies de omstandigheden waarin Tinus zich bevond.
Wat als de gastpersoon van een auraklever overlijdt?
Wanneer iemand sterft, verliest de auraklever zijn ‘voedingsbron’. Omdat hij leeft van de vitale energie en emoties van de gastheer, kan hij daar niet blijven. De energetische band wordt bij de fysieke dood verbroken.
De entiteit heeft dan drie opties:
- Een nieuwe gastheer zoeken: Hij gaat op zoek naar een ander levend persoon met een vergelijkbare lage frequentie.
- Terugtrekken: Hij keert terug naar de lagere astrale sferen om te wachten op een nieuwe kans.
- Naar het licht: In zeldzame gevallen zorgt de schok van het overlijden ervoor dat de entiteit (als het een dwalende ziel is) inziet dat het tijd is om zelf ook over te gaan.
De auraklever reist dus niet met de ziel mee naar hogere dimensies.
Rust voor Tinus
We hebben de sessie afgerond met de afspraak om Tinus nu eerst zijn rust te gunnen. Hij is pas net overgegaan en moet zijn eigen weg vinden aan de andere zijde, zonder de ballast die hem bij leven zo zwaar neerdrukte. Rust zacht. Wordt vervolgd…
Geef een reactie