In juni van dit jaar kreeg ik, na maandenlange onderzoeken, en eigenlijk al een paar jaar wat klachten, op 61-jarige leeftijd, een diagnose die mijn hele wereld op zijn kop zette: coeliakie (Je spreekt coeliakie uit als seu-lee-aa-kie). Coeliakie is een chronische auto-immuunziekte. Er is hier (nog) geen medicatie voor. Oplossing is; Geen gluten meer. Geen enkel kruimeltje brood. Gluten is een eiwit dat zit in de graansoorten tarwe, rogge, gerst, spelt en kamut. Nooit meer.
Voor een doorgewinterde pelgrim die gewend is om met de voeten in de klei te staan en flexibel te leven en lekker te eten, voelde dat op het eerste gezicht als een enorme fysieke beperking. Zeker met een prachtige pelgrimstocht naar Spanje voor de boeg. Alles moest ineens tot in de puntjes worden uitgezocht: waar kan ik veilig eten, welke restaurants zijn gecertificeerd, hoe bewaak ik mijn fysieke tempel?
Maar als medium en spiritueel begeleider weet ik dat het lichaam nooit zomaar een signaal afgeeft. Elk fysiek symptoom is een fluistering, of in dit geval, een luide schreeuw, van de ziel.
Toen ik dieper ging intunen op deze diagnose, vielen de kosmische puzzelstukjes op hun plek. Ik begreep ineens dat dit geen straf was, maar het sluitstuk van een spiritueel eindexamen dat ik dit leven moest afleggen. Mijn laatste leven. Een examen op het gebied van relaties, grenzen en het claimen van mijn eigen kracht.
De dunne darm als spirituele filter
Biologisch gezien tast coeliakie de darmvlokken van de dunne darm aan zodra er gluten binnenkomen. Het immuunsysteem valt het eigen lichaam aan. Maar wat is de spirituele functie van de dunne darm?
Energetisch gezien is dit het orgaan van ‘inzichten’, het vermogen om te onderscheiden. De dunne darm filtert wat voedzaam is en opgenomen mag worden, en wat schadelijk of onbruikbaar is en moet worden afgestoten. Het is de ultieme grenscontrole tussen de buitenwereld en onze binnenwereld.
Astrologisch gezien, ben ik gezegend met de Maan in Weegschaal, en mijn diepste zielswens was altijd harmonie, verbinding en vrede geweest. De schaduwzijde daarvan? Decennialang pleasen. Energieën, emoties en de spreekwoordelijke ballast van anderen ‘inslikken’ om de lieve vrede te bewaren.
Als we dat maar lang genoeg doen, raken de energetische darmvlokken uitgeput. Het lichaam neemt de strijd over die we emotioneel niet altijd kunnen winnen. Mijn darmen zeiden in afgelopen voorjaar heel krachtig via de stem van de MDL-arts: “Tot hier en niet verder. Wij nemen niets meer op dat ons van binnenuit beschadigt.”
De komende periode staat in het teken van de fysieke heling van mijn darmen. Volgens mijn horoscoop zal ik merken dat naarmate mijn darmvlokken herstellen, mijn mediamieke gaven en intuïtie nóg helderder en scherper worden. Onze darmen zijn immers onze ‘second brain’ en de zetel van ons buikgevoel.
De onzichtbare waarheid en de DNA-Blauwdruk
Mijn diagnose draagt bovendien de naam ‘seronegatieve coeliakie’. Dit betekent dat de schade in mijn darmen overduidelijk aanwezig is, maar dat reguliere bloedtesten geen antistoffen konden vinden. Medisch gezien een zeldzame puzzel, maar kosmisch gezien glashelder.
Als medium ben ik gewend om te werken met de onzichtbare wereld; ik voel en weet dingen die voor het blote oog of via materiële bewijzen niet direct meetbaar zijn. Mijn lichaam manifesteert deze gevoeligheid exact zo: onzichtbaar in de bloedbaan.
Wat de diagnose wél onomstotelijk bevestigde, was mijn DNA: de gen-factor. Waar de buitenwereld (het bloed) zweeg, sprak mijn diepste, innerlijke blauwdruk de absolute waarheid. Dit is mijn grootste levensles in een notendop.
Het herinnert me eraan dat mijn grenzen en mijn spirituele autoriteit geen extern bewijs of validatie van de buitenwereld nodig hebben. De antistoffen hoeven zich niet te bewijzen aan de buitenwereld, zolang mijn diepste kern, mijn spirituele DNA, weet wie ik ben. Het universum fluistert hiermee: “Tineke, je hoeft jezelf niet meer te bewijzen om er te mogen zijn. Jouw innerlijke blauwdruk is genoeg.”
De intrede van de Wijze Vrouw (The Crone)
De diagnose seronegatieve coeliakie op latere leeftijd markeert voor mij een heilige overgang. Rond mijn 60e ronde ik een grote astrologische cycli af (zoals de Tweede Saturnus Return) en transformeerde ik van de ‘Moederfase’ (zorgen, bouwen, geven aan anderen) naar de fase van ‘De Wijze Vrouw’ (The Crone).
De Wijze Vrouw is de koningin van haar eigen leven. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Ik bezit de kracht van de ‘Heilige Nee’. En dat is exact wat coeliakie fysiek van mij vraagt.
De kosmos heeft gezien dat het mij via de mentale of emotionele weg niet altijd lukte om waterdichte grenzen te stellen in relaties. Daarom heeft mijn ziel nu een fysieke grens gecreëerd. Vanaf nu moet ik thuis, in elk restaurant, bij elk familiebezoek en in elke sociale situatie mijn eigen gezondheid op nummer één zetten. Ik kan niet meer sociaal meedoen ‘omdat het zo beleefd is’. Het dwingt me tot een absolute, liefdevolle grensafbakening.
Met vlag en wimpel geslaagd
Dit is geen straf, maar de bezegeling van mijn examen. De diagnose geeft mij de ultieme ‘licentie’ om vanaf nu volledig voor mezelf te kiezen. Het strikt glutenvrije dieet is op fysiek niveau noodzakelijk, maar op spiritueel niveau is het mijn dagelijkse ritueel van zelfliefde en grensafbakening. Mijn darmen gaan nu helen, en parallel daaraan zal de dynamiek in mijn relaties ook transformeren.
De zin van ziekzijn
Als jij op latere leeftijd de diagnose coeliakie krijgt, nodig ik je uit om met andere ogen naar je dieet te kijken. Het glutenvrije leven is geen tekortkoming; het is een dagelijks spiritueel ritueel van zelfliefde. Het is de fysieke licentie om eindelijk volledig voor jezelf te kiezen. En dat is nu de zin van ziekzijn.
In september loop ik weer als pelgrim in Spanje. Een intieme cirkel van vier vrouwen in totaal, een getal dat staat voor stabiliteit en bedding. Ik ga daar niet meer naartoe als de zoeker die iedereen tevreden probeert te houden. Ik ga als de Wijze Vrouw die haar eigen grenzen eert, met haar lijstje met veilige Spaanse eetgelegenheden in de hand, en haar pure licht laat schijnen vanuit een gereinigde, krachtige binnenwereld.
Het eindexamen is voorbij. De pen ligt stil. Ik hoef niet meer te zaaien; ik mag nu gaan oogsten en mijn licht schijnen voor degenen die nog onderweg zijn.
Ik hoef alleen nog maar te filteren wat echt voedzaam is voor mijn ziel.
Buen Camino,
Tineke
Geef een reactie